Jak przygotować PDF do druku
Pliki PDF do druku rządzą się innymi prawami niż internet czy ekran. Oto krótkie zestawienie tego, co jest ważne — a przy każdym punkcie od razu sprawdzisz, jak wypada twój PDF.
1. Kolory w CMYK, nie w RGB
Druk buduje kolory z czterech separacji — cyjan, magenta, żółty i czarny (CMYK). Grafikę wektorową i tekst twórz od razu w CMYK. Obrazy rastrowe mogą zostać w RGB, ale zawsze z osadzonym profilem ICC (sRGB lub AdobeRGB), żeby poprawnie przeliczyły się na kolory drukowe. Licz się z tym, że kolory przy konwersji się przesuną.
W Preflighterze: obiekty RGB są oznaczane banerem, a podgląd przelicza je przez ICC na kolory drukowe — tak jak RIP drukarni. Lista kontrolna wprost zaznaczy, gdy dokument nie zawiera żadnych kolorów drukowych.
2. Kolory dodatkowe (Pantone) tylko gdy trzeba
Zostaw kolor dodatkowy w danych tylko wtedy, gdy ma drukować się jako osobna płyta (np. złoto, linia wykrojnika, lakier). Wszystko inne przekonwertuj na kolory procesowe (CMYK). Dla tego samego koloru dodatkowego używaj jednej, spójnej nazwy i definicji.
W Preflighterze: panel Płyty pokazuje każdy kolor dodatkowy jako osobną płytę — te zbędne rzucają się w oczy od razu.
3. Nadruk — uważaj na biel
Najczęstsza pułapka: biały tekst lub obiekt z włączonym nadrukiem całkowicie znika w druku. Biel nigdy nie może mieć nadruku. Z kolei mały czarny tekst (do ok. 12 pt) powinien mieć nadruk, żeby nie prześwitywał papier. Duże czarne powierzchnie rób jako „rich black” (np. 100% K + 40% C) z wyłączonym nadrukiem.
W Preflighterze: tryb Porównanie nadruku pokazuje obok siebie, co po włączeniu nadruku znika lub się pojawia.
4. Pokrycie farbą (TAC)
Suma wszystkich farb w jednym miejscu (Total Area Coverage) nie może przekraczać limitu podłoża — dla offsetu na papierze powlekanym to około 300%. Powyżej limitu farba źle schnie, brudzi i prześwituje.
W Preflighterze: tryb Pokrycie farbą (TAC) podświetla obszary powyżej wybranego limitu.
5. Warunek wyjściowy (profil ICC papieru)
Osadź warunek wyjściowy pasujący do papieru: Coated FOGRA39 (ISO Coated v2) dla papieru powlekanego, Uncoated FOGRA29 (ISO Uncoated) dla niepowlekanego papieru offsetowego. Określa on, jak należy interpretować kolory w twoich danych.
W Preflighterze: panel Warunek wyjściowy pokazuje profil osadzony w PDF (lub dopasowany według nazwy). Lista kontrolna oznaczy brak warunku wyjściowego.
6. Spad i format (boxy PDF)
Format netto gotowego wyrobu wyznacza TrimBox. Obiekty sięgające krawędzi muszą wychodzić 3 mm na spad (BleedBox), inaczej przy cięciu grożą białe paski. Ważne elementy trzymaj co najmniej 3–4 mm od krawędzi (strefa bezpieczna).
W Preflighterze: przełącznik boxów PDF i obrysy boxów pokazują TrimBox i BleedBox oraz to, czy spad naprawdę się mieści — lista kontrolna od razu zmierzy go względem 3 mm oczekiwanych przez drukarnię.
7. Rozdzielczość obrazów
Do offsetu używaj 300 dpi w docelowym rozmiarze (dla druku laserowego minimum to około 150 dpi). Nie stosuj mocnej kompresji JPEG — tworzy widoczne artefakty, które nie znikną w druku.
W Preflighterze: inspekcja Obrazy podaje rozdzielczość i przestrzeń barw każdego obrazu. Lista kontrolna podaje najniższą efektywną rozdzielczość w dokumencie i liczbę obrazów poniżej 300 DPI.
8. Osadzone czcionki
Wszystkie czcionki muszą być osadzone w PDF, inaczej RIP je podmieni i tekst się rozjedzie (inna czcionka, inne łamanie). Zawsze osadzaj czcionki przy eksporcie albo zamień problematyczny tekst na krzywe.
W Preflighterze: inspekcja Czcionki oznacza czcionki nieosadzone. Lista kontrolna policzy, ile czcionek nie jest osadzonych.
9. Format pliku: PDF/X
Najbezpieczniej jest eksportować od razu do standardu PDF/X-4 (nowoczesny, obsługuje przezroczystość i profile ICC) lub PDF/X-1a (zachowawczy, wszystko spłaszczone do CMYK). Te standardy zapewniają, że PDF ma wszystko, czego trzeba do druku, i nic nie brakuje.
W Preflighterze: lista kontrolna pokaże deklarację PDF/X, jeśli plik ją zawiera.
